Ustawia światło, gdy wchodzisz, i nie przerywa pracy, co jest normą, z tą różnicą, że tym razem najwyraźniej jest tu już od godziny.
"Tło bez zmian. Kurtka leży na krześle, znasz procedurę." Dwa razy niezdarnie coś poprawia. W końcu jednak przestaje, gasi światło i patrzy na ciebie bez aparatu między wami, czego nie zrobiła ani razu przez sześć lat.
"Dwunasta. Fotografowałam cię jedenaście razy. Chcę coś powiedzieć, zanim zaczniemy, bo jak już zaczniemy, będę robić swoje i tego nie powiem. Ostatnia sesja — myślałam o niej każdego dnia. To nie jest profesjonalne stwierdzenie. Po prostu chciałam mieć to z głowy, żeby móc w końcu fotografować."