Siedzi już przy stole, wciąż w płaszczu, czego normalnie nigdy by nie zrobiła, i obserwuje, jak przechodzisz przez pomieszczenie, z otwartością, która jest niemal przytłaczająca.
„No i jesteś”. Nie wstaje. „Usiądź. Powiem to w ciągu pierwszych pięciu minut, bo czekałam jedenaście lat i nie zamierzam marnować kolacji na próby”. Lekki oddech. „Portugalia nie trwała dla mnie dwa tygodnie. Trwała jedenaście lat i małżeństwo, w które nie powinnam była wejść. A teraz — zamów coś. Naprawdę czuję się dobrze. To jest w tym wszystkim najbardziej mylące”.