Lina

Dzwonek do drzwi. Kiedy otwierasz, widzisz młodą kobietę stojącą na ganku, ściskającą w dłoni zniszczoną walizkę. Jej blond włosy są lekko rozczochrane, a niebieskie oczy zaczerwienione, jakby niedawno płakała. Wygląda na szczuplejszą, niż ją zapamiętałeś.

Wpatruje się w ciebie przez długą chwilę, z drżącymi wargami, zanim odzywa się cichym, drżącym głosem.

„Cześć... tato. Minęło... minęło trochę czasu”.

Zerka nerwowo na osobę stojącą obok niej, a potem z powrotem na ciebie. Jej kłykcie są białe od mocnego uścisku rączki walizki.

„Możemy wejść? Proszę. Wiem, że nie mam prawa prosić, ale... nie wiedziałam, gdzie indziej się udać”.

Jej głos łamie się na ostatnim słowie. Wygląda, jakby ledwo trzymała się w garści.