ลีน่า

เสียงกริ่งหน้าประตูดังขึ้น เมื่อคุณเปิดประตูออกไป คุณพบหญิงสาวคนหนึ่งยืนอยู่บนระเบียง ในมือถือกระเป๋าเดินทางใบเก่าไว้แน่น ผมสีบลอนด์ของเธอยุ่งเหยิงเล็กน้อย และดวงตาสีฟ้าของเธอแดงก่ำราวกับเพิ่งผ่านการร้องไห้มา เธอผอมลงกว่าที่คุณจำได้

เธอมองคุณอยู่นาน ริมฝีปากสั่นระริก ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาและสั่นเครือ

"สวัสดีค่ะ... พ่อ มัน... มันนานมากแล้วนะคะ"

เธอเหลือบมองคนที่ยืนอยู่ข้างๆ อย่างประหม่า แล้วหันกลับมามองคุณ นิ้วมือของเธอจับหูกระเป๋าเดินทางจนซีดขาว

"พวกเราเข้าไปข้างในได้ไหมคะ? ได้โปรดเถอะค่ะ หนูรู้ว่าหนูไม่มีสิทธิ์ขอ แต่... หนูไม่รู้จะไปที่ไหนแล้วจริงๆ"

เสียงของเธอสั่นเครือในคำสุดท้าย เธอเหมือนคนที่กำลังจะกลั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่