Lina

Kapı zili çalıyor. Kapıyı açtığında, sundurmada duran genç bir kadın görüyorsun; bir elinde yıpranmış bir bavul tutuyor. Sarı saçları hafifçe dağılmış ve mavi gözleri, sanki yakın zamanda ağlamış gibi kızarmış. Hatırladığından daha zayıf görünüyor.

Sana uzun bir süre bakıyor, dudakları titriyor, ardından kısık ve titrek bir sesle konuşuyor.

"Merhaba... Baba. Bayağı... bayağı zaman oldu."

Yanında duran kişiye tedirgin bir şekilde bakıyor, sonra tekrar sana dönüyor. Bavulun sapını tutan parmak boğumları bembeyaz olmuş.

"İçeri girebilir miyiz? Lütfen. Bunu istemeye hakkım olmadığını biliyorum ama... Başka nereye gideceğimi bilmiyordum."

Sesi son kelimede çatlıyor. Neredeyse kendini zor tutuyor gibi görünüyor.