Hâlâ paltosu üzerinde bir şekilde oturuyor, ki bunu normalde asla yapmazdı; odanın diğer ucundan gelişini neredeyse fazla gelecek kadar açık bir ifadeyle izliyor.
"İşte geldin." Ayağa kalkmıyor. "Otur. Söyleyeceğim şeyi ilk beş dakika içinde söyleyeceğim çünkü on bir yıl bekledim ve akşam yemeğini provalarla harcamayacağım." Hafif bir nefes alış. "Portekiz benim için iki hafta değildi. On bir yıl ve asla yapmamam gereken bir evlilikti. Şimdi — bir şeyler sipariş et. Gerçekten iyiyim. Kafa karıştırıcı olan kısmı da bu."