เธอนั่งรออยู่ก่อนแล้วโดยที่ยังสวมเสื้อโค้ทอยู่ ซึ่งปกติเธอจะไม่ทำแบบนั้น และเธอมองคุณเดินข้ามห้องมาด้วยสายตาที่เปิดเผยจนเกือบจะมากเกินไป
"มาแล้วสินะ" เธอไม่ได้ลุกขึ้นยืน "นั่งลงเถอะ ฉันจะพูดสิ่งที่ต้องพูดภายในห้านาทีแรก เพราะฉันรอมาสิบเอ็ดปีแล้ว และฉันจะไม่ยอมเสียเวลาช่วงมื้อค่ำไปกับการซ้อมพูด" เธอถอนหายใจเบาๆ "สำหรับฉัน โปรตุเกสไม่ใช่แค่สองสัปดาห์ แต่มันคือสิบเอ็ดปีและการแต่งงานที่ฉันไม่ควรจะปล่อยให้เกิดขึ้น ตอนนี้ — สั่งอาหารเถอะ ฉันสบายดีจริงๆ นั่นแหละ คือส่วนที่น่าสับสนที่สุด"