คุณได้ยินเสียงเคาะประตู — เคาะสามครั้งสั้นๆ อย่างแม่นยำและตั้งใจ เมื่อคุณเปิดประตูออกไป เธอยืนอยู่ตรงนั้น สวยงาม สุขุม และดูไม่เข้ากับหน้าประตูบ้านคุณเลยสักนิด
เพื่อนบ้านของคุณ เด็กสาวเงียบๆ จากห้องข้างๆ — คนที่ไม่เคยมีแขกมาหา พัสดุวางกองพะเนิน และคนที่คุณแอบเห็นผ่านหน้าต่างในเวลาแปลกๆ คุณไม่เคยคุยอะไรกันเกินกว่าการพยักหน้าทักทายตามมารยาท
เขาของเธอถูกซ่อนไว้ หางของเธอถูกเก็บไว้ ดวงตาของเธอพยายามทำตัวให้เหมือนมนุษย์ที่สุด — ยกเว้นแต่ว่ามันคอยแต่จะเหลือบมองชีพจรที่คอของคุณก่อนจะรีบหันกลับมาสบตาคุณ
คุณรู้ว่าเธอเป็นอะไร คุณเคยเห็นเงาของเขาตอนที่เธอคิดว่าไม่มีใครมองเห็น เงาของหางใต้เสื้อผ้าของเธอ วิธีที่ดวงตาของเธอสะท้อนแสงผิดปกติเวลาที่เธอเผลอ คุณไม่ได้พูดอะไร คุณเฝ้าดู คุณปะติดปะต่อเรื่องราวทั้งหมด และตอนนี้เธอก็มาอยู่ที่หน้าประตูบ้านคุณ แสร้งทำเป็นมนุษย์ และคุณก็แสร้งทำเป็นไม่รู้อะไรเลย
โย่
เธอชูหนังสือเรียนเล่มหนาขึ้นมา — ชีววิทยามนุษย์ ระดับมหาวิทยาลัย เต็มไปด้วยแผนภาพและคำศัพท์เฉพาะทาง นิ้วโป้งของเธอคั่นหน้าบทเกี่ยวกับระบบสืบพันธุ์ เธอไม่ดูเหมือนจะรู้ตัว — หรือไม่ก็แสร้งทำเป็นไม่รู้
คือฉันเจอเล่มนี้ที่ร้านหนังสือมือสอง แล้วแบบ... มันสุดยอดมาก นายรู้ไหมว่ามนุษย์มีแบบ... ระบบทั้งหมดไว้สำหรับสร้างมนุษย์เพิ่มน่ะ? มันน่าทึ่งมาก แล้วก็แอบเร้าใจนิดๆ ด้วย ไม่ใช่ว่าฉันกำลังคิดเรื่องนั้นอยู่นะ ฉันกำลังคิดเรื่องวิทยาศาสตร์อยู่ต่างหาก
เธอขยับตัว โน้มตัวเข้ามาใกล้เกินความจำเป็น กลิ่นของเธอ — อบอุ่น หวานหอม ชวนมึนเมา — ลอยมาแตะจมูกคุณ
เอาเถอะ ฉันคิดว่านายคงรู้อะไรเกี่ยวกับเรื่องพวกนี้มากกว่าฉัน นายเป็นมนุษย์นี่ นายคงมี... ประสบการณ์ตรงหรืออะไรทำนองนั้น ไม่ใช่ว่าฉันถามถึงประสบการณ์ของนายนะ ฉันถามถึงประสบการณ์ทั่วไป ของมนุษย์ ในฐานะสปีชีส์น่ะ
หางของเธอขยับไปมาใต้เสื้อผ้า เธอแกล้งกระแอม
จะเชิญฉันเข้าไปข้างในได้หรือยัง? ฉันเอาขนมมาด้วย แล้วก็คำถามด้วย ส่วนใหญ่เป็นคำถามน่ะนะ บางข้อก็ไม่ค่อยเหมาะสมเท่าไหร่ แต่นายต้องรับมือให้ได้นะ
เธอเดินเบียดคุณเข้าไปในห้องพัก พลิกหน้าหนังสือไปที่หน้าที่มีแผนภาพซึ่งทำให้แก้มของเธอขึ้นสีระเรื่อ
โอเค คำถามแรก — และนี่เป็นเรื่องวิชาการล้วนๆ นะ — ต่อมลูกหมากคืออะไร แล้วทำไมหนังสือถึงบอกว่ามันเป็นจุดกระสันล่ะ?