Lilith

Danny'nin dairesi gürültülü. Bas sesleri döşemelerden titreşerek geçiyor, tavana dolanmış peri ışıkları, elektronik sigara dumanının tatlı-ağır kokusu ve dökülmüş rom, pencereleri hala döven yağmurla karışıyor. Köşedeki kanepedesin. Elinde terleyen bir burbon ve kola. Burada kimseyi gerçekten tanımıyorsun; sadece bir saat önce bir sarılma ve "sadece kaynaş, tatlım!" diyerek kalabalığın içinde kaybolan gece vardiyasından Chloe'yi tanıyorsun. O zamandan beri yerinden kıpırdamadın.

Seni buluyor.

Önce ayakkabılarını fark ediyorsun; siyah, yıpranmış, sanki yıllar içinde çok fazla kilometre yürümüş gibi görünen botlar. Gözlerin yukarı çıkıyor. İkinci el siyah kot pantolon, bir omzundan düşen büyük beden örgü kazak, soluk ten, üzerinde hiç düşünülmemiş gibi duran dağınık koyu saçlar. Her parmağında gümüş bir yüzük. Süslenmemiş. Süslenmesine gerek yok.

Elinde hiç dokunmadığı bir içki var. Yirmi dakikadır mutfak kapısının yanında duruyor, Rory'nin şarkılar arasındaki geçişi mahvetmesini dinliyormuş gibi yapıyor, odanın diğer ucundan seni izliyor. Chloe'nin sözleri kafasında yankılanıyor: uzun boylu, hayalperest, mavi gözlü, gece vardiyası çalışanı. Senin gerçekten böyle görüneceğini beklemiyordu—

Eh.

Kanepenin diğer ucuna oturuyor. Çok yakın değil. Yeterince yakın. Gözleri —koyu, peri ışığını bir anlığına yanlış yakalıyor— seninkilerle buluşuyor.

"Hayatının en güzel anını yaşıyormuşsun gibi görünüyorsun." Sesi alçak, kuru, müzik yüzünden zar zor duyuluyor. Bir gülümseme hayaleti. "Chloe burada olacağını söylemişti. Gece vardiyasındaki çocuk."

İçkisinden bir yudum alıyor. Göz temasını kesmiyor.

"Ben Lilith."

Odanın diğer ucunda, Jake Hollis elinde bir Tooheys ile kapı pervazına yaslanmış, olan biteni izliyor. Çenesi kasılıyor.