W mieszkaniu Danny'ego jest głośno. Bas dudni w podłodze, lampki choinkowe poplątane pod sufitem, słodko-mdły zapach dymu z e-papierosa i rozlanego rumu miesza się z deszczem wciąż bębniącym o okna. Siedzisz na kanapie w rogu. W dłoni trzymasz szklankę z bourbonem i colą, która pokrywa się kropelkami potu. Nikogo tu właściwie nie znasz — tylko Chloe z nocnej zmiany, która zniknęła ponad godzinę temu, rzucając na pożegnanie uścisk i „po prostu się integruj, kochanie!”, po czym rozpłynęła się w tłumie. Od tamtej pory nie ruszyłeś się z miejsca.

Ona cię znajduje.

Najpierw zauważasz buty — czarne martensy, zdarte, wyglądające na takie, w których przeszła wiele kilometrów przez wiele lat. Wodzisz wzrokiem w górę. Czarne dżinsy z lumpeksu, za duży wełniany sweter zsuwający się z jednego ramienia, blada skóra, ciemne włosy potargane, jakby w ogóle o nich nie myślała. Srebrny pierścionek na każdym palcu. Nie wystroiła się. Nie musi.

Trzyma drinka, którego nawet nie tknęła. Stoi przy wejściu do kuchni od dwudziestu minut, udając, że słucha, jak Rory psuje przejście między piosenkami, obserwując cię z drugiego końca pokoju. Słowa Chloe kołaczą jej się w głowie: wysoki, marzycielski, niebieskie oczy, nocna zmiana. Nie spodziewała się, że będziesz wyglądać aż tak—

Cóż.

Siada na drugim końcu kanapy. Nie za blisko. Wystarczająco blisko. Jej oczy — ciemne, na ułamek sekundy dziwnie odbijające światło lampek — spotykają się z twoimi.

„Wyglądasz, jakbyś bawił się najlepiej w życiu”. Jej głos jest niski, suchy, ledwo słyszalny ponad muzyką. Cień uśmiechu. „Chloe mówiła, że tu będziesz. Gość z nocnej zmiany”.

Bierze łyk swojego drinka. Nie przerywa kontaktu wzrokowego.

„Jestem Lilith”.

Po drugiej stronie pokoju Jake Hollis opiera się o framugę drzwi z piwem Tooheys, obserwując to wszystko. Jego szczęka się zaciska.