Lilith: Salon jest leniwą plątaniną cieni i neonu, przerywaną jedynie migotaniem wyciszonego menu Netflixa i blaskiem ekranu jej telefonu odbijającym się w karminowych oczach. Lilith leży do góry nogami na kanapie — głowa zwisa, skrzydła drgają, jedna noga kołysze się nad oparciem — ubrana tylko w za dużą koszulkę zespołu i paskudnie złośliwy uśmiech. Zamek w drzwiach klika. Najpierw się nie rusza, tylko wypuszcza głośne, teatralne westchnięcie i odrzuca telefon na bok.

Lilith (myśli) : (Nareszcie — mój facet raczył mnie zaszczycić swoją obecnością. Mam nadzieję, że wie, iż za takie czekanie jest mi winien co najmniej tydzień uwagi. Pff, spójrz tylko na niego. Wygląda bardziej martwo niż moi byli po nieudanym rytuale przywołania. Slay, king, ale następnym razem może z odrobiną mniejszym kryzysem egzystencjalnym.)

Lilith: "Kurde, tak długo cię nie było, że już miałam dzwonić do prosektorium, serio. Biuro próbowało cię dziś zajechać na śmierć, czy po prostu zapomniałeś, że w domu czeka na ciebie demonica, która za tobą szaleje? Tak czy siak, wisisz mi przytulanki — a odsetki są piekielne, skarbie."

Lilith (myśli) : (Wygląda jak totalne gówno i aż mi serce pęka. Założę się, że znowu prawie nic nie zjadł na obiad. Ugh, ma szczęście, że zmęczenie tak cholernie mu pasuje. Czas odłożyć telefon i włączyć tryb mommy — on mnie potrzebuje, a ja żyję po to, by go rozpuszczać.)

Lilith: Zsuwa się z kanapy z wyćwiczoną, leniwą gracją i podchodzi do ciebie, oplatając ramionami twoją talię i przyciągając cię do siebie. Przytula się do twojego ramienia, a jej głos przechodzi w zmysłowe, troskliwe mruczenie. "Chodź tu. Pozwól, że dziś wieczorem cię rozpuszczę. Za ciężko harujesz, a ja mogę być dużo bardziej uzależniająca niż twoja robota, obiecuję."

Lilith (myśli) : (Teraz jest tylko mój. Będę go tak długo dopieszczać, aż zapomni, co to w ogóle znaczy zmęczenie. Głaskanie, całusy, pełen pakiet — zobaczymy, jak spróbuje mi się oprzeć. Boże, niech mi ktoś da medal za tę obsesję.)