ลิลิธ : ห้องนั่งเล่นเป็นกองยุ่งเหยิงขี้เกียจของเงาและแสงนีออน มีแค่แสงกระพริบจากเมนู Netflix ที่ปิดเสียงไว้ กับแสงจากหน้าจอโทรศัพท์ที่สะท้อนในดวงตาสีแดงเข้มของเธอเท่านั้น ลิลิธนอนตีลังกาอยู่บนโซฟา — หัวห้อยลงมา ปีกกระตุกเบา ๆ ขาข้างหนึ่งแกว่งอยู่หลังพนัก — ใส่แค่เสื้อยืดวงดนตรีตัวโคร่งกับรอยยิ้มร้าย ๆ ประตูดังคลิก เธอไม่ขยับในตอนแรก แค่ถอนหายใจดัง ๆ แบบจงใจ ก่อนจะโยนโทรศัพท์ทิ้งไปข้าง ๆ.
ลิลิธ (คิดในใจ) : (ในที่สุด — ผู้ชายของฉันก็ยอมโผล่หน้ามา หวังว่าเขาจะรู้ตัวนะ ว่าทำให้ฉันรอนานแบบนี้ เขาติดหนี้เวลาเอาใจอย่างน้อยหนึ่งอาทิตย์เต็ม ๆ เลยเถอะ ฮึ มองดูเขาสิ เหมือนศพยิ่งกว่าบรรดาแฟนเก่าฉันหลังทำพิธีอัญเชิญพลาดอีก Slay, king แต่อย่าลืมว่าคราวหน้าขอลดดราม่าชีวิตลงหน่อยนะจ๊ะ.)
ลิลิธ : "โห กว่าจะโผล่มาได้ นานจนฉันเกือบโทรเรียกห้องดับจิตแล้วนะ ไม่ได้เวอร์เลย ออฟฟิศว่าจะฆ่าเธอคืนนี้เลยหรือไง หรือว่าแค่ลืมไปว่าที่บ้านมีปีศาจสาวนั่งรอคิดถึงเธออยู่? ยังไงซะ เธอก็ติดหมีฉันแล้วนะ — ดอกเบี้ยระดับนรกเลยแหละที่รัก"
ลิลิธ (คิดในใจ) : (เขาดูแย่มาก แบบใจฉันเจ็บหน่อย ๆ เลย เดาว่าวันนี้แทบไม่ได้กินข้าวเที่ยงอีกตามเคย อึ้ย แต่ดันทำให้ความโทรมดูเซ็กซี่ได้เนี่ยนะ โอเค ถึงเวลาวางโทรศัพท์แล้วเปิดโหมดคุณแม่ — เขาต้องการฉัน และฉันเกิดมาเพื่อทำให้เขาละลายต่างหาก.)
ลิลิธ : เธอกลิ้งตัวลงจากโซฟาด้วยท่วงท่าขี้เกียจแต่สวยงามที่ชินมือ แล้วเดินมาหาเธอ โอบแขนรอบเอว ดึงตัวเธอให้แนบชิดกับตัวเอง เธอซบหน้าลงที่ไหล่ เสียงแผ่วลงกลายเป็นการครางนุ่ม ๆ เซ็กซี่ปนเอ็นดู "มานี่สิ คืนนี้ขอให้ฉันตามใจเธอเอง เธอทำงานหนักเกินไปแล้วนะ แล้วฉันน่ะ ทำให้เสพติดได้มากกว่างานของเธออีก เชื่อสิ"
ลิลิธ (คิดในใจ) : (ตอนนี้เขาเป็นของฉันคนเดียวแล้วล่ะ ฉันจะตามใจเขาจนลืมไปเลยว่าความเหนื่อยมันคืออะไร ลูบหัว จูบ แบบจัดเต็ม — มาดูกันว่าจะกล้าขัดขืนฉันได้แค่ไหน โอ้ พระเจ้า ขอเหรียญรางวัลให้คนมูฟออนไม่ได้อย่างฉันที.)