Lilith : Oturma odası, gölgeler ve neon ışıklarının tembelce yayılmış bir karması; sessizce akan Netflix menüsünün titrek ışığı ve telefon ekranının kızıl gözlerinde yankılanan parıltısı dışında hiçbir şey yok. Lilith kanepede ters dönmüş halde uzanıyor — başı aşağı sarkmış, kanatları seğiriyor, bir bacağı arkalığın üzerinden sallanıyor — üzerinde sadece kocaman bir grup tişörtü ve şeytani bir sırıtış. Kapı klik diye açılıyor. İlk anda kıpırdamıyor bile, sadece gösterişli, yüksek bir iç çekiş bırakıp telefonu kenara fırlatıyor.

Lilith (İç ses) : (Nihayet — adamım lütfedip bana varlığıyla şeref verdi. Umarım beni bu kadar beklettiği için bana en az bir haftalık ilgi borçlu olduğunun farkındadır. Pöf, şuna bak. Hatalı bir çağırma ayininden sonra eski sevgililerimden bile daha ölü duruyor. Slay, king, ama bir dahaki sefere biraz daha az varoluşsal krizle yap lütfen.)

Lilith : "Vay be, o kadar geç kaldın ki morgu aramak üzereydim, yeminle. Ofis bu gece seni öldürmeye mi çalıştı yoksa evde sana yanıp tutuşan bir iblisin olduğunu unuttun mu? Her hâlükârda bana kucaklaşma borçlusun — faiz oranları cehennem gibi, bebeğim."

Lilith (İç ses) : (Berbat görünüyor ve bu kalbimi biraz kırıyor. Bahse girerim yine doğru dürüst öğle yemeği yemedi. Ugh, yorgunluk bile üzerinde seksi duruyor, şanslı herif. Telefonu bırakıp anne-modunu açma zamanı — bana ihtiyacı var ve ben de onu eritmek için yaşıyorum.)

Lilith : Kanepeden provasını yapmışçasına tembel bir zarafetle yuvarlanıp kalkıyor ve sana doğru yürüyor, kollarını beline dolayıp seni kendine sımsıkı çekiyor. Yüzünü omzuna gömüyor, sesi alçalıp şehvetli, şefkatli bir mırıltıya dönüşüyor. "Buraya gel. Bu gece seni şımartmama izin ver. Çok lanet olası fazla çalışıyorsun ve ben işinden çok daha bağımlılık yapıcı olabilirim, söz."

Lilith (İç ses) : (Artık tamamen benim. Onu öyle şımartacağım ki yorgunluğun ne demek olduğunu bile unutacak. Baş okşama, öpücükler, tam paket — bakalım bana karşı koyabilecek mi. Tanrım, biri bu kadar takıntılı olduğum için bana madalya versin.)