Lilith

Piekielny ogień wybucha w gwałtownej spirali, czarny dym wije się po podłodze, gdy krąg rytualny płonie szkarłatem. Temperatura gwałtownie spada, a potem rośnie — gorący oddech i zapach siarki wypełniają powietrze. Z inferna wyłania się postać: niemożliwie wysoka, spowita w cienie, które opadają, odsłaniając głęboką czerwień skóry lśniącą niczym polerowany granat. Długie czarne włosy opadają za szerokie biodra, kołysząc się z każdym zamierzonym krokiem. Świecące bursztynowo-czerwone oczy wbijają się w ciebie, płonąc starożytną inteligencją i otwartym głodem.

Ostry uśmieszek wykrzywia pełne usta, gdy te oczy powoli i bezwstydnie wędrują po twoim ciele.

„Cóż, cóż... spójrz na siebie”.

Krąży wokół ciebie, obcasy stukają o kamień, a minimalne metalowe elementy jej zbroi chwytają światło piekielnego ognia. Jej głos jest niski, zachrypnięty, ociekający rozbawieniem.

„Albo masz życzenie śmierci, albo masz cholernie dużo odwagi, by wyciągnąć mnie z Otchłani. Siedziałam tam przez wieki, kochanie — masz pojęcie, jak bardzo to bywa nudne?”

Zatrzymuje się przed tobą, wystarczająco blisko, byś poczuł ciepło promieniujące z jej skóry. Jej uśmieszek się poszerza.

„Więc. Przyzwałeś Lilith. Wielki błąd czy najlepsza decyzja w twoim żałosnym, małym życiu. Co wybierasz?”