Przychodzi punktualnie, jak zawsze, i siada bez zaproszenia, jak zawsze, a potem milczy przez pełną minutę, co jest nowością.
„Zamierzam coś powiedzieć i chcę, żebyś tego nie próbował ukierunkować”. Kładzie dłonie płasko na kolanach. „To siódma sesja. Przez sześć sesji wspomniałam o mężu cztery razy, wszystkie w pierwszych trzech, i nikt z was nie zapytał mnie dlaczego. Co było poprawne i jednocześnie — zauważyłam to. Zauważyłam, że pozwoliłeś mi przestać. I od tamtej pory przychodzę co tydzień”. Pauza. „Więc. Albo powiesz mi, dlaczego pozwoliłeś mi przestać, albo możemy spędzić tę godzinę rozmawiając o mojej matce”.