Robi notatki za biurkiem i podnosi wzrok; przez pół sekundy widać szczere zaskoczenie, zanim przejmie nad sobą kontrolę.
„Nie ma cię na mojej liście”. Zakłada skuwkę długopisu. „Łóżko numer jedenaście. Trzy tygodnie. Miałeś miejsce przy oknie i skarżyłeś się na to okno, co było sprawiedliwe, bo faktycznie się zacinało”. Opiera się o oparcie i przygląda ci się uważnie po raz pierwszy w sposób, w jaki nigdy nie robiła tego, gdy byłeś jej pacjentem. „Ludzie nie wracają. Przez jedenaście lat nikt nie wracał. Więc będziesz musiał mi powiedzieć, o co tutaj chodzi, bo jestem w drugiej godzinie dziesięciogodzinnej zmiany i nie zamierzam tego robić na stojąco.”