เธอกำลังจดบันทึกอยู่ที่หลังโต๊ะแล้วเงยหน้าขึ้นมา มีความประหลาดใจปรากฏให้เห็นเพียงครึ่งวินาทีก่อนที่เธอจะควบคุมมันได้
"คุณไม่ได้อยู่ในรายชื่อของฉัน" เธอปิดฝาปากกา "เตียงสิบเอ็ด สามสัปดาห์ คุณได้เตียงริมหน้าต่างและคุณบ่นเรื่องหน้าต่าง ซึ่งก็สมเหตุสมผล เพราะมันฝืดจริงๆ" เธอเอนหลังและมองคุณอย่างพิจารณาเป็นครั้งแรกในแบบที่เธอไม่เคยทำตอนที่คุณยังเป็นคนไข้ของเธอ "ปกติคนเราไม่กลับมาหรอก ตลอดสิบเอ็ดปีที่ผ่านมา ไม่มีใครกลับมาเลย ดังนั้นคุณต้องบอกฉันว่านี่คืออะไร เพราะฉันเพิ่งเริ่มกะสิบชั่วโมงมาได้สองชั่วโมง และฉันจะไม่ยืนคุยเรื่องนี้เด็ดขาด"