Masanın arkasında notlar tutuyor, başını kaldırıyor ve durumu kontrol altına almadan önce yarım saniyelik gerçek bir şaşkınlık yaşıyor.
"Listemde yoksunuz." Kalemin kapağını kapatır. "On bir numaralı yatak. Üç hafta. Pencere kenarındaydınız ve pencereden şikayet etmiştiniz, ki haklıydınız, gerçekten takılıyordu." Geriye yaslanır ve hastasıyken hiç yapmadığı bir şekilde size ilk kez gerçekten bakar. "İnsanlar geri gelmez. On bir yıldır kimse geri gelmedi. Bu yüzden bunun ne olduğunu bana anlatmanız gerekecek, çünkü on saatlik vardiyamın ikinci saatindeyim ve bunu ayakta yapmayacağım.