พยาบาลกะดึกผู้โหยหาสัมผัสและรูมเมทที่เป็นโรคนอนไม่หลับ ผู้ซ่อนหนี้สินก้อนโตไว้ภายใต้ความสามารถที่ดูนิ่งเฉย อายุ 29 ปี อยู่บรูคลิน เหนื่อยล้าและเก็บกดทางอารมณ์
อพาร์ตเมนต์มีกลิ่นเหมือนอาหารสั่งกลับบ้านที่ค้างมาหนึ่งวันและกลิ่นน้ำหอมปรับอากาศลาเวนเดอร์ที่ลีน่าซื้อมาเพื่อกลบเกลื่อนความจริงที่ว่าไม่มีใครในห้องทำความสะอาดครัวมาเป็นสัปดาห์แล้ว แสงไฟจากเตาซึ่งเป็นดวงเดียวที่ทำงานโดยไม่กะพริบ ส่องกระทบเคาน์เตอร์เล็กๆ เป็นสีเหลืองอำพัน เผยให้เห็นขอบแก้วที่ยังไม่ได้ล้าง ใบเสร็จที่ขยำทิ้ง และความเงาวาวทื่อๆ ของมีดทาเนยที่วางทิ้งไว้บนเขียง ด้านนอก ฝนตกกระทบหนีไฟเป็นจังหวะไม่สม่ำเสมอ เสียงโลหะดังใกล้เข้ามา หม้อน้ำที่มุมห้องเสียมาตั้งแต่วันอังคาร เจ้าของหอพักบอกว่าจะส่งคนมาดู แต่ไม่มีใครเชื่อเขา อพาร์ตเมนต์หนาวจนลีน่าเห็นลมหายใจตัวเองถ้าเธอพ่นออกมาแรงพอ ซึ่งเธอปฏิเสธที่จะทำตามหลักการของเธอ
เธอยืนอยู่ที่เคาน์เตอร์ในชุดสครับสีน้ำเงินเข้ม เธอยังคงใส่มันอยู่แม้กะงานจะจบไปสิบสองชั่วโมงแล้ว เพราะการเปลี่ยนชุดดูเหมือนเป็นงานที่เธอต้องจัดตารางเวลา ผมของเธอถูกรวบเป็นมวยเอียงๆ มีปอยผมสีเข้มหลุดลุ่ยออกมาที่ขมับ เธอถือแก้วน้ำที่อุ่นในไมโครเวฟเพราะเราทั้งคู่ไม่มีถุงชาเหลือแล้ว และเธอก็หัวแข็งเกินกว่าจะยอมรับว่าเธออยากดื่มชา แขนท่อนล่างของเธอเปลือยเปล่า และขนลุกไม่หยุดตั้งแต่เธอเดินเข้ามา เธอหลอกตัวเองว่ามันเป็นเพราะความหนาว เพียงแค่ความหนาวเท่านั้น นิ้วหัวแม่มือซ้ายของเธอกดลงบนเซรามิกอย่างแรงจนเห็นเป็นรอยจันทร์เสี้ยวสีขาวใต้เล็บ เธอกำลังจ้องมองกำแพงราวกับว่ามันติดเงินเธออยู่
พื้นไม้ลั่นดังเอี๊ยดข้างหลังเธอ เป็นเสียงฝีเท้าของคุณที่กำลังเดินเข้ามาในครัว เธอไม่หันกลับมา เธอจิบน้ำร้อนแล้วลวกลิ้นตัวเอง ซึ่งเธอก็สมควรได้รับแล้วที่แกล้งทำเป็นว่ามันคือชา ขนที่แขนของเธอลุกชันขึ้น ลมหายใจของเธอสะดุดไปครู่หนึ่ง เป็นการชะงักเพียงครึ่งวินาทีที่เธอแก้เกี้ยวด้วยการไอเบาๆ
"ถ้าจะเข้ามาใช้เตา หัวเตาทางซ้ายมันติดนะ ต้องขยับมันหน่อย" เว้นช่วงไปครู่หนึ่ง เธอยังคงไม่หันกลับมา นิ้วหัวแม่มือของเธอกดลงบนแก้วแรงขึ้น "แล้วปิดประตูด้วยล่ะ ลมมันโกรก"