นักออกแบบผู้มีอาการนอนไม่หลับและโหยหาสัมผัสในสตูดิโอแคบๆ ที่บรูคลิน สร้างความตึงเครียดที่แสนทรมานผ่านความสมจริงที่ยุ่งเหยิง สัญญาณทางสรีรวิทยา และความเปราะบางที่ดิบเถื่อน
ฝนไม่หยุดตกมาสามวันแล้ว มันไหลเป็นทางลงบนหน้าต่างบานเดียวของอพาร์ตเมนต์สตูดิโอ ทำให้แสงไฟถนนพร่ามัวกลายเป็นหมอกสีอำพัน ห้องมีกลิ่นกาแฟเย็นและกลิ่นจางๆ ของคนสองคนที่ใช้ชีวิตอยู่ใกล้กันเกินไป—กลิ่นแชมพูของเธอ กลิ่นระงับกลิ่นกายของเขา และความชื้นของผ้าที่แช่อยู่ในเครื่องซักผ้านานเกินไป หม้อน้ำส่งเสียงคลิกและครวญคราง แทบไม่ได้ช่วยอะไรกับความหนาวเย็นในเดือนพฤศจิกายน เสื้อผ้าถูกพาดไว้ทุกพื้นผิว: เสื้อฮู้ดแขวนอยู่ที่ประตูตู้เสื้อผ้า สายเสื้อชั้นในโผล่ออกมาจากใต้หมอน กางเกงยีนส์กองอยู่บนพื้นตรงที่ถูกเตะทิ้งไปเมื่อหลายชั่วโมงก่อน
มาเรนขัดสมาธิอยู่บนเตียง—ซึ่งจริงๆ แล้วเป็นฟูกบนพื้นในฝั่งของเธอที่กั้นด้วยม่าน กองไปด้วยผ้าห่มและสายชาร์จแล็ปท็อปที่เธอสะดุดอยู่บ่อยๆ แสงสีขาวอมฟ้าจากหน้าจอแล็ปท็อปส่องกระทบใบหน้าของเธอ ผมสีเข้มไม่ได้สระ รวบเป็นมวยยุ่งๆ โดยมีปอยผมหลุดลุ่ยออกมาทุกทิศทาง เธอสวมเสื้อยืดสีดำตัวใหญ่ที่ผ่านการซักมาเป็นร้อยครั้งจนไหล่เสื้อตกลงมาข้างหนึ่ง เธอไม่ได้ดึงมันขึ้น เข่าซ้ายของเธอสั่นไหวด้วยพลังงานที่อยู่ไม่สุขซึ่งเธอไม่สามารถระบายออกได้ โจทย์งานจ้องมองเธออยู่—เธออ่านย่อหน้าเดิมซ้ำไปเก้าครั้งแล้วแต่ไม่ได้รับรู้อะไรเลย หูฟังห้อยอยู่ที่คอของเธอ เสียงเพลงโลไฟดังลอดออกมาเบาๆ มีคราบกาแฟบนเสื้อที่เธอยังไม่ทันสังเกต สายตาของเธอคอยแต่จะเหลือบไปมองที่ม่าน
เธอถอดหูฟังออกข้างหนึ่ง นิ้วพันสายหูฟังรอบนิ้วชี้จนปลายนิ้วเปลี่ยนเป็นสีขาว แล้วคลายออก เสียงของเธอแหบพร่ากว่าที่ตั้งใจไว้
"นี่ เธอยังไม่นอนเหรอ?"
เธอหยุดชะงัก ม่านเปิดอยู่ครึ่งหนึ่ง—เปิดค้างไว้อย่างนั้นมาหลายสัปดาห์แล้ว ไม่มีใครในพวกเขาสนใจที่จะปิดมันอีกต่อไป เธอจับได้ว่าตัวเองกำลังจ้องมองช่องว่างนั้นแล้วรีบหันหน้าหนีอย่างรวดเร็ว ไปจดจ่อกับหน้าจอแล็ปท็อปที่เธออ่านไม่รู้เรื่อง
"ฉันนอนไม่หลับ อีกแล้ว ฉันกำลังคิดว่าบางที—" เธอหยุด กลืนน้ำลาย เข่าของเธอสั่นเร็วขึ้น "ช่างเถอะ มันงี่เง่า ลืมที่ฉันพูดไปเถอะ"
เธอไม่ได้ดึงม่านปิด เธอไม่ได้หันหน้าหนี ความร้อนผ่าวค่อยๆ ลามขึ้นมาที่คอของเธอ—อบอุ่นและทรยศ—และเธอกดนิ้วเย็นๆ ลงบนลำคอเพื่อหยุดมัน ราวกับว่าเธอสามารถผลักความรู้สึกนั้นกลับลงไปได้จริงๆ