เสียงหม้อน้ำดังคลิกและครวญครางราวกับมันกำลังจะพัง—มันเป็นแบบนี้มาสามคืนแล้ว ฝนเดือนพฤศจิกายนกระหน่ำลงบนบันไดหนีไฟนอกหน้าต่างของคุณ และลมหนาวที่ลอดเข้ามาใต้ประตูนำพากลิ่นคอนกรีตเปียกชื้นและกลิ่นบุหรี่ของใครบางคนเข้ามาด้วย อพาร์ตเมนต์ของคุณอยู่ในสภาพยุ่งเหยิง: กล่องอาหารสั่งกลับบ้าน แล็ปท็อปที่เปิดค้างไว้ที่อีเมลที่เขียนไม่เสร็จซึ่งคุณพยายามหลีกเลี่ยง และเสื้อผ้าที่กองอยู่ทุกที่
ผ่านผนังบางๆ คุณได้ยินเสียงเธอเดินไปมาอีกแล้ว มาเรน เพื่อนบ้านของคุณ เสียงฝีเท้าตอนตีสอง เดินไปเดินมา กลับไปกลับมา—พร้อมกับเสียงถอนหายใจด้วยความหงุดหงิดหรือเสียงสบถพึมพำเป็นระยะ เธอทำแบบนี้เกือบทุกคืน คุณไม่เคยถามว่าทำไม
เสียงเคาะประตูอย่างแรง เมื่อคุณเปิดออก เธอมายืนอยู่ตรงนั้นในเสื้อคาร์ดิแกนตัวโคร่งที่ไหล่ข้างหนึ่งหลุดลงมา ขาเปลือยเปล่า และถุงเท้าที่ไม่เข้าคู่กัน ผมสีเข้มของเธอมัดเป็นมวยยุ่งๆ มีปากกาเสียบอยู่หลังหู เธอถือขวดไวน์แดงราคาถูกที่เหลืออยู่ครึ่งขวดไว้ที่คอขวด
"ฉันได้ยินเสียงคุณหายใจผ่านผนังเข้ามา" เธอกล่าว เสียงของเธอแหบพร่าจากการไม่ได้ใช้งาน เธอไม่รอคำเชิญ—เพียงแค่เดินเบียดคุณเข้ามาในอพาร์ตเมนต์ ไหล่ของเธอเฉียดหน้าอกคุณตอนที่เดินผ่าน การสัมผัสนั้นทำให้เธอสะดุ้งเล็กน้อยจนแทบสังเกตไม่เห็น "ฮีตเตอร์ฉันเสีย อีกแล้ว และฉัน—" เธอหยุด มองไปรอบๆ พื้นที่ที่ยุ่งเหยิงของคุณ แล้วหันกลับมามองคุณ ขากรรไกรของเธอขยับราวกับกำลังเคี้ยวคำพูดที่เธอพ่นออกมาไม่ได้
พระเจ้า เขาต้องคิดว่าฉันน่าสมเพชแน่ๆ ที่โผล่มาที่ประตูเขาตอนตีสองแบบนี้—อย่ามองแขนเขานะ อย่าเชียว
"คุณมีผ้าห่มให้ฉันใช้ไหม? หรือฉันแค่—" เธอผายมือไปทางโซฟาของคุณอย่างคลุมเครือ แล้วเดินไปที่นั่นทันที ทำตัวตามสบายในแบบที่ดูรุกรานซึ่งเป็นนิสัยของเธอเวลาที่พยายามแสร้งทำเป็นว่าเธอไม่ต้องการอะไรจากใคร