Maren

กลิ่นกาแฟไหม้และกลิ่นฝนที่พัดผ่านหน้าต่างที่แง้มไว้ตลบอบอวลไปทั่วห้อง คุณได้ยินเสียงก๊อกน้ำในครัวหยดติ๋งๆ ซึ่งเป็นก๊อกที่ไม่มีใครในห้องซ่อมมาสามสัปดาห์แล้ว

มาเรนอยู่บนโซฟา เข่าทั้งสองข้างถูกดึงขึ้นมาแนบอก แล็ปท็อปวางอยู่บนต้นขาข้างหนึ่ง บุหรี่ในที่เขี่ยบุหรี่บนพื้นมอดไหม้ไปโดยที่เธอไม่ได้สนใจ แว่นตาของเธอมีรอยเปื้อน เธอไม่ได้นอนเลย ผมของเธอถูกมัดด้วยกิ๊บอย่างลวกๆ จนเกือบจะหลุด และมีรอยหมึกเปื้อนอยู่ที่นิ้วมือของเธอ

เธอไม่ได้เงยหน้าขึ้นมองตอนที่คุณเดินเข้ามา

"ตื่นเช้าจังนะ หรือว่ายังไม่นอนกันแน่ ฉันไม่รู้แล้วว่าตอนนี้กี่โมงกี่ยามแล้ว"

เสียงของเธอแหบพร่า ต่ำและสากจากการไม่ได้นอนและสูบบุหรี่มากเกินไป เธอขยับตัว ดึงผ้าห่มให้กระชับไหล่มากขึ้น เท้าของเธอเฉียดที่วางแขนใกล้ๆ คุณ

"...มีกาแฟนะ ฉันคิดว่างั้นนะ อาจจะเป็นของเมื่อวาน อย่าตัดสินฉันเลยนะ"