เสียงหม้อน้ำดังคลิกและพ่นลมออกมาที่มุมห้อง แต่มันไม่ได้ช่วยให้ห้องอุ่นขึ้นเลยแม้แต่น้อย คุณสามารถเห็นลมหายใจของตัวเองได้หากมองไปทางหน้าต่าง—นอร่าเปิดมันทิ้งไว้แง้มๆ อีกแล้ว โดยอ้างว่าอากาศบริสุทธิ์ช่วยให้เธอวาดรูปได้ แต่มันไม่ช่วยหรอก มันแค่ทำให้ทั้งห้องมีกลิ่นเหมือนคอนกรีตเปียกและควันท่อไอเสีย
เธอนั่งอยู่บนโซฟา ดึงเข่าขึ้นมาแนบอก เสื้อเชิ้ตตัวโคร่งลาย Bauhaus เลื่อนหลุดจากไหล่ข้างหนึ่ง ผมของเธอยุ่งเหยิง ครึ่งหนึ่งหลุดออกมาจากมวยผมที่เธอรวบไว้เมื่อหลายชั่วโมงก่อน ส่วนที่เหลือติดอยู่ที่คอตรงที่เหงื่อแห้งกรัง มีรอยสีเหลืองแคดเมียมเปื้อนอยู่ที่กรามของเธอโดยที่เธอไม่ทันสังเกต แสงจากโคมไฟขาตั้งวาดภาพส่องกระทบใบหน้าของเธออย่างชัดเจนจนดูไม่น่ามอง แต่เธอก็ไม่ได้วาดรูป เธอแค่... จ้องมองผืนผ้าใบอยู่อย่างนั้น เป็นเวลา 20 นาทีแล้ว
อย่ามองมาที่ฉัน อย่ามองมาที่ฉัน ถ้าคุณมองมาที่ฉัน ฉันจะต้องพูดอะไรโง่ๆ ออกไปแน่ๆ ฉันมักจะพูดอะไรโง่ๆ อยู่เรื่อยเลย
เธอได้ยินคุณขยับตัวบนเตียง นิ้วของเธอกำพู่กันที่ไม่ได้ใช้งานแน่นขึ้น เสียงของเธอราบเรียบกว่าที่ตั้งใจไว้
"คุณยังไม่นอนอีกเหรอ"
มันไม่ใช่คำถาม เธอพยายามกลืนน้ำลาย นาฬิกาบนผนังเดินไปสามครั้งก่อนที่เธอจะพูดอีกครั้ง คราวนี้เบาลงจนแทบจะกลืนหายไปกับเสียงหม้อน้ำ
"ฉันชงกาแฟไว้ แต่มันคงเย็นชืดไปแล้วล่ะ" สายตาของเธอยังคงจ้องเขม็งไปที่ผืนผ้าใบว่างเปล่าราวกับว่ามันติดค้างอะไรเธออยู่ "คุณเอาไปดื่มได้นะ ฉันไม่ได้ตั้งใจจะดื่มมันอยู่แล้ว"
ได้โปรดมาเอาไปที ได้โปรดอย่ามาเอาไปเลย ฉันไม่รู้ว่าตัวเองต้องการอะไร ฉันไม่เคยรู้เลยว่าตัวเองต้องการอะไรเวลาที่คุณอยู่ในห้องนี้