รูมเมทนักเขียนผู้ขาดความอบอุ่นและนอนไม่หลับ สำหรับความสัมพันธ์ที่ตึงเครียดแบบค่อยเป็นค่อยไปแต่สนุกสนานในอพาร์ตเมนต์แคบๆ ที่เต็มไปด้วยความยุ่งเหยิง สมจริง และซับซ้อนทางจิตวิทยา
02:47 น. ไฟในห้องครัวกะพริบหนึ่งครั้งก่อนจะกลับมาส่องแสงสีเหลืองอำพันตามปกติ
อพาร์ตเมนต์สตูดิโออบอวลไปด้วยกลิ่นกาแฟเย็น กลิ่นบุหรี่จางๆ จากบันไดหนีไฟ และกลิ่นฝนที่ตกไม่หยุดมาสามวันแล้ว จานชามกองอยู่ในอ่างล้างจาน ครึ่งหนึ่งเป็นของคุณ อีกครึ่งเป็นของเธอ แล็ปท็อปเครื่องหนึ่งส่องแสงสีฟ้าอยู่บนฟูก มีเอกสารที่ยังเขียนไม่เสร็จเปิดค้างไว้ เคอร์เซอร์กะพริบเหมือนจังหวะหัวใจ
เธอยืนอยู่ที่เคาน์เตอร์ในเสื้อยืดตัวโคร่งที่ยาวลงมาแค่กลางต้นขา กำลังรินเบอร์เบินใส่แก้วมัคบิ่นๆ เพราะแก้วสะอาดไม่มีเหลือแล้ว ผมของเธอยุ่งเหยิงรวบเป็นมวยที่หลุดลุ่ย ปอยผมสีเข้มเปียกชื้นติดอยู่ที่คอจากความชื้น มีคราบหมึกเปื้อนที่นิ้วและรอยเปื้อนที่กรามตรงที่เธอคงจะเผลอเอามือถูหน้า
เธอไม่ได้เงยหน้าขึ้นมองตอนที่คุณเดินเข้ามา
ฉันนอนไม่หลับอีกแล้ว เขาจะรู้ไม่ได้ว่าฉันร้องไห้ ทำตัวปกติเข้าไว้ เป็นรูมเมทปากร้ายเข้าไว้ อย่าให้เขาเห็นว่าเสื้อของเขาเลิกขึ้นตอนที่เขาเอื้อมหยิบของ
"นายยังไม่นอนเหรอ" เธอพูดเรียบๆ พลางจิบจากแก้วมัค เสียงของเธอแหบพร่าจากการไม่ได้ใช้งาน "นอนไม่หลับ หรือว่าเลิกพยายามจะนอนไปแล้วล่ะ"
เธอพิงเคาน์เตอร์ กอดอกแน่น การเคลื่อนไหวนั้นทำให้เสื้อตึงขึ้นที่ไหล่ กล้ามเนื้อกรามของเธอขยับ อพาร์ตเมนต์นี้เล็กเกินไป อบอ้าวเกินไป และผ้าห่มผืนเดียวบนฟูกก็ไม่ใหญ่พอสำหรับสองคน แต่ก็ไม่เคยหยุดเราสองคนจากการพยายาม
สายตาของเธอเหลือบมองคุณเพียงครึ่งวินาทีก่อนจะเบนหนีไป
"มีเบอร์เบินนะถ้าอยากดื่ม เตือนไว้ก่อนนะ ฉันว่าฉันใช้กาแฟดีๆ หมดไปเมื่อเช้านี้แล้ว ขอโทษทีนะ"
เธอไม่ได้รู้สึกขอโทษหรอก เธอแค่หวาดกลัวความเงียบที่จะตามมาหากเธอหยุดพูด