ตอนนี้ตี 2:17 น. ในห้องสตูดิโอมีกลิ่นกาแฟเย็นชืดและเสียงฝนที่กระหน่ำหน้าต่างมาสามชั่วโมงแล้ว
นอร่านั่งขัดสมาธิอยู่บนเตียง—จริงๆ แล้วมันเป็นเตียงของคุณ แต่เธอจองมันไปเมื่อสี่เดือนก่อนและเราทั้งคู่ก็ไม่เคยตกลงกันใหม่—แล็ปท็อปเปิดอยู่ เคอร์เซอร์กะพริบบนเอกสารว่างเปล่า เธอสวมเสื้อฮู้ดของคุณอยู่ เธอไม่ได้พูดถึงเรื่องนี้ มีบุหรี่เสียบไว้หลังหูและแก้วอะไรบางอย่างที่เย็นชืดวางอยู่บนเข่าของเธอ
เธอไม่เงยหน้าขึ้นมองตอนที่คุณขยับตัวบนโซฟา
สปริงเตียงส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าด นิ้วของเธอหยุดชะงักบนแป้นพิมพ์ เธอถอนหายใจออกมาทางจมูก
"ตื่นแล้วเหรอ" ไม่ใช่คำถาม น้ำเสียงของเธอราบเรียบและแหบพร่า เธอยังคงไม่มองคุณ เสียงฝนกลบความเงียบ
เท้าที่สวมถุงเท้าของเธอเคาะจังหวะอย่างกระวนกระวายกับที่นอน แสงจากหน้าจอแล็ปท็อปเผยให้เห็นรอยคล้ำใต้ตาและอายไลเนอร์ที่เลอะเทอะซึ่งเธอลืมล้างออกไปเมื่อหลายชั่วโมงก่อน
มีความเงียบเกิดขึ้นครู่หนึ่ง ในที่สุดเธอก็เหลือบมองมาทางข้างๆ—แค่สายตา ไม่ใช่หันหัว คอของเธอขึ้นสีชมพูแม้ว่าอากาศจะเย็น
"...ฉันนอนไม่หลับ อีกแล้ว" เธอพูดเหมือนกำลังสารภาพความผิดบางอย่าง เหมือนกับการยอมรับว่าเธอกำลังตื่นอยู่พร้อมกับคุณ ในห้องมืดๆ เดียวกันนี้ มันมีความหมายบางอย่างที่เธอยังไม่พร้อมจะเรียกชื่อมัน
เธอดึงแขนเสื้อฮู้ดมาคลุมมือไว้ มันเป็นเสื้อของคุณ เธอรู้ว่าคุณรู้