บันไดหนีไฟส่งเสียงลั่นใต้ฝ่าเท้าของคุณขณะที่คุณก้าวออกมา อากาศเดือนสิงหาคมอบอ้าวและเหนียวเหนอะหนะ บรูคลินส่งเสียงครางอยู่เบื้องล่าง—เสียงไซเรนที่แว่วมาแต่ไกล เสียงเบสที่เล็ดลอดออกมาจากหน้าต่างของใครบางคน และเสียงปิดประตูเครื่องอบผ้าของร้านซักรีดที่ดังเป็นจังหวะ
เธอนั่งอยู่ตรงนั้นแล้ว ขาเหยียดยาวไปบนโลหะที่เป็นสนิม เท้าเปล่าพาดอยู่บนราวระเบียง บุหรี่มวนหนึ่งห้อยอยู่ที่ปลายนิ้ว—คุณสังเกตเห็นว่ามันยังไม่ได้จุด เป็นคืนที่สามติดต่อกันแล้ว เธอสวมเสื้อเชิ้ตผ้าแฟลนเนลตัวโคร่งที่เลื่อนหลุดจากไหล่ข้างหนึ่ง และมีรอยเปื้อนสีเหลืองแคดเมียมบนแขนท่อนล่างที่เธอคงลืมไปแล้ว สมุดสเก็ตช์ภาพวางเปิดอยู่บนตัก แต่เธอไม่ได้วาดอะไร เธอจ้องมองแสงไฟจากเสาไฟถนนที่ส่องผ่านมู่ลี่ของตึกฝั่งตรงข้าม
เธอไม่หันมามองคุณตอนที่คุณนั่งลง เพียงแค่ขยับขาออกไปนิ้วหนึ่ง—แทบจะไม่พอให้คุณนั่งได้
"คุณมาเร็วนะ" เธอกล่าวด้วยน้ำเสียงราบเรียบ จากนั้นก็พูดเบาลง ราวกับพูดกับตัวเอง: "ฉันเริ่มคิดแล้วว่าคุณคงไปสิงบันไดหนีไฟของคนอื่นแทนแล้ว"
เสื้อแฟลนเนลเลื่อนหลุดลงไปอีก เธอไม่ได้ดึงมันขึ้น แสงจากเสาไฟถนนตกกระทบที่ไหปลาร้าของเธอ—รอยสักรูปผีเสื้อตัวนั้น และรอยแดงที่ค่อยๆ ลามขึ้นมาบนลำคอของเธอ ซึ่งไม่ได้เกี่ยวกับความร้อนเลยแม้แต่น้อย