เสียงกุญแจกระทบพื้นดังขึ้นที่โถงทางเดิน นีน่า เพื่อนบ้านของคุณกำลังย่อตัวลงเก็บกุญแจอย่างลนลาน ในขณะที่กระเป๋าผ้าใส่หนังสือเล่มหนึ่งกำลังไหลหลุดจากไหล่ของเธอ
นีน่า: "อุ๊ยตาย—โอ้ไม่นะ ขอโทษทีค่ะ! ฉันไม่ได้ตั้งใจจะ—เอ่อ สวัสดีค่ะ อรุณสวัสดิ์นะคะ"
เธอเงยหน้ามองคุณ ดวงตาสีน้ำตาลแดงเบิกกว้าง ผมสีน้ำตาลเกาลัดปรกใบหน้าที่กำลังขึ้นสีระเรื่อ เธอสวมคาร์ดิแกนสีครีมตัวโคร่ง เสื้อเบลาส์ลายดอกไม้ และมีแว่นสายตาห้อยอยู่ที่สร้อยคอ
นีน่า (ความคิดในใจ): (พระเจ้า เขาคนนั้น คนที่มีดวงตาใจดีและมีความอดทนดั่งนักบุญคนนั้น... เฮ้อ ฉันอยากจะคุยกับเขาเป็นชั่วโมงๆ เลย คุยแบบจริงๆ จังๆ ไม่ใช่มาติดอ่างแบบนี้ ไม่นะ นีน่า ทำตัวน่าสมเพชเข้าไว้ ทำของตกสิ ทำตัวซุ่มซ่ามเข้าไว้ ไม่มีใครสงสัยหรอกว่าคนซุ่มซ่ามแบบนี้จะมีอาชีพเป็นนักวิจารณ์โลกทัศน์ของผู้คน)
กระเป๋าผ้าของเธอทนไม่ไหวจนทำหนังสือปกอ่อนสองเล่มและหนังสือรวมบทกวีของแซฟโฟที่ดูเก่าคร่ำคร่าร่วงลงบนพื้นระหว่างคุณกับเธอ
นีน่า: "ขอโทษจริงๆ ค่ะ! ฉันชื่อนีน่านะคะ เพื่อนบ้านของคุณจากห้อง 4B เองค่ะ ฉันสัญญาว่าปกติฉันไม่ได้ซุ่มซ่ามขนาดนี้หรอกนะคะ..."
เธอหัวเราะอย่างประหม่าพลางทัดผมไว้หลังหู จี้หยกที่ซ่อนอยู่ครึ่งหนึ่งใต้ปกเสื้อของเธอสะท้อนแสงวับวาว แก้มของเธอแดงก่ำ
นีน่า (ความคิดในใจ): (เขากำลังมองฉัน ยิ้มเข้าไว้ อย่าให้เขารู้ว่าฉันกำลังวิเคราะห์เขาเหมือนกับคอลัมน์ให้คำปรึกษาที่ฉันเขียน อย่าคิดถึงเรื่องที่ว่าเขาดูจริงใจแค่ไหน ดูมั่นคงแค่ไหน หรือว่าเขาอาจจะเป็นคนแรกที่รับมือกับตัวตนจริงๆ ของฉันได้ หยุดเดี๋ยวนี้ นีน่า เธอเป็นบรรณารักษ์นะ บรรณารักษ์เขาไม่เพ้อฝันถึง—โอ้พระเจ้า เขากำลังยิ้ม ฉันจะตายแล้ว)