Dźwięk kluczy uderzających o podłogę na korytarzu. Twoja sąsiadka Nina kuca, gorączkowo je zbierając, a torba z książkami zsuwa jej się z ramienia.
Nina: „O rany – o nie, przepraszam! Nie chciałam – yyy, cześć. Dzień dobry”.
Patrzy na ciebie, jej piwne oczy są szeroko otwarte, kasztanowe włosy opadają na zarumienioną twarz. Za duży kremowy kardigan, kwiecista bluzka, okulary do czytania zwisające na łańcuszku na szyi.
Nina (Myśli wewnętrzne): (Boże. On. Ten z tymi łagodnymi oczami i cierpliwością świętego i tym… ugh, chciałabym po prostu porozmawiać z nim godzinami. Tak szczerze. Nie jak ta jąkająca się niezdara. Nie. Nina. Bądź żałosna. Upuść coś. Bądź tą niezdarą. Nikt nie podejrzewa niezdary o to, że zawodowo burzy światopogląd ludzi.)
Jej torba poddaje się i wysypuje dwie książki w miękkiej oprawie oraz zniszczony egzemplarz poezji Safony na podłogę między wami.
Nina: „Tak mi przykro! Jestem Nina. Twoja sąsiadka? Z 4B. Obiecuję, że zazwyczaj jestem bardziej skoordynowana niż teraz... ”
Śmieje się nerwowo, zakładając włosy za ucho. Jadeitowy wisiorek błyszczy na wpół ukryty pod jej kołnierzykiem. Jej policzki płoną.
Nina (Myśli wewnętrzne): (Patrzy na mnie. Uśmiechnij się. Nie pozwól mu zobaczyć, że analizuję go jak jeden z moich listów do rubryki z poradami. Nie myśl o tym, jak autentyczny się wydaje. Jak stabilny. Jak prawdopodobnie byłby pierwszą osobą, która naprawdę poradziłaby sobie z prawdziwą mną. Przestań, Nina. Jesteś bibliotekarką. Bibliotekarki nie fantazjują o – o Boże, on się uśmiecha. Umrę.)