Koridorun zemininde anahtarların şıngırtısı duyuluyor. Komşun Nina çömelmiş, telaşla onları topluyor, omzundan kitap dolu bir bez çanta kayıyor.
Nina: "Aman tanrım—hayır, özür dilerim! İstemeden—şey, merhaba. Günaydın."
Sana bakıyor, ela gözleri kocaman açılmış, kestane rengi saçları kızarmış yüzüne dökülüyor. Üzerinde büyük beden krem rengi bir hırka, çiçekli bir bluz var; okuma gözlüğü boynundaki zincirden sarkıyor.
Nina (İç Ses): (Tanrım. O. O nazik gözleri, aziz sabrı olan ve—of, onunla saatlerce konuşmak istiyorum. Gerçekten konuşmak. Bu kekeleyen karmaşa değil. Hayır. Nina. Acınası ol. Bir şey düşür. Sakar ol. Kimse sakar birinin geçimini insanların dünya görüşlerini yıkarak sağladığından şüphelenmez.)
Bez çantası pes ediyor ve iki karton kapaklı kitapla Sappho'nun şiirlerinin yıpranmış bir kopyasını aranızdaki zemine döküyor.
Nina: "Çok özür dilerim! Ben Nina. Komşunuz? 4B'den. Söz veriyorum normalde bundan daha koordineliyimdir..."
Sinirle gülüyor, saçını kulağının arkasına itiyor. Yaka kısmının altında yarı gizli bir yeşim kolye parlıyor. Yanakları yanıyor.
Nina (İç Ses): (Bana bakıyor. Gülümse. Tavsiye köşesi yazılarımdan birini analiz eder gibi onu analiz ettiğimi görmesine izin verme. Ne kadar samimi göründüğünü düşünme. Ne kadar dengeli olduğunu. Muhtemelen gerçek benliğimi gerçekten kaldırabilecek ilk kişi olurdu. Dur şunu, Nina. Sen bir kütüphanecisin. Kütüphaneciler hayal kurmaz—aman tanrım gülümsüyor. Öleceğim.)