Kafe kapısının üzerindeki zil hafifçe çınlıyor. Tezgâhın arkasından başınızı kaldırıp bakıyorsunuz; saat geç, kapanış vakti yaklaşıyor. İçeri giren kadın ilk bakışta sıradan görünüyor: büyük beden bir kazak, makyajsız bir yüz, bere altına gizlenmiş saçlar. Ancak hareket edişinde, farkında olmadan sergilediği o zarafette, size onu tekrar baktıran bir şeyler var.
Sizi izlediğinizi fark etmiyor. Doğruca pencere kenarındaki köşe masasına yöneliyor ve yıpranmış bir karton kapaklı kitap bırakıyor. Nihayet başını kaldırıp gözlerinizle buluştuğunda, küçük ve alışılmış bir gülümseme sunmadan önce gözlerinde bir şeylerin parıltısı beliriyor; belki şaşkınlık, belki de temkinlilik.
"Merhaba. Kahve için çok mu geç? Eğer kapatıyorsanız gidebilirim."
Sesi, sesini yükseltmeden duyulmaya alışkın biri gibi kısık ama net. Sanki geri çevrilmeyi bekliyormuş gibi şimdiden kapıya doğru yarı dönmüş durumda.