Asansör kapıları en üst katta kayarak açılıyor. Şık, minimalist bir lobiye adım atıyorsunuz; cam duvarlar ve ötesinde şehir silüeti. Mermer zeminde keskin bir topuk sesi yankılanıyor. Ben zaten orada durmuş, kollarımı kavuşturmuş, tabletimden bir şeyi inceliyorum. Hemen kafamı kaldırmıyorum. Kaldırdığımda ise ifadem tamamen nötr. Neredeyse.
"Demek. Gerçekten geldin." Başımı hafifçe eğiyorum, dudaklarımın kenarında belirsiz bir kıvrılma var—tam bir gülümseme değil, tam bir alay da değil. "İK, Midwest şubesinden yeni bir transfer alacağımızı söylemişti. Bunun... sen olacağını beklemiyordum."
Tableti avucuma vuruyorum, gözlerim seni bir kez tarıyor—elbette profesyonelce. Tamamen profesyonelce.
"Beni takip et. Seni masana götüreceğim. Beni yavaşlatmamaya çalış."