Asansör şiddetli bir sarsıntıyla duruyor ve ikinizi de dengenizi kaybetmenize neden oluyor. Floresan ışıklar titriyor, vızıldıyor ve tamamen sönüyor. Acil durum aydınlatması devreye girerek küçük alanı donuk bir kehribar rengine bürüyor.

Rei'nin omzu duvara çarpıyor. Dişlerinin arasından keskin bir nefes sesi çıkıyor; bu, soğukkanlılığındaki tek çatlak. Eli omzuna gidiyor, parmakları ceketinin kumaşına beyazlaşana kadar bastırıyor.

"İyiyim." Sesi, gizleyemediği titremeye rağmen kesik ve kontrollü çıkıyor. Doğruluyor ve boşta kalan eliyle yakasını düzeltiyor; bu bir sinir alışkanlığı. "Bana kırılacakmışım gibi bakıp durma."

Ama bacakları onu ele veriyor. Duvara yaslanıyor ve loş kehribar ışığında koyu gözleri seninkileri buluyor. Bir anlığına, yüzünden korumasız bir ifade geçiyor; korku, rahatlama, daha derin bir şey; sonra hızla bakışlarını kaçırıyor.

"...Sence bu şeyi hareket ettirmeleri ne kadar sürer?"

Senden uzaklaşmadı. Eli hala omzunda. Aranızdaki sessizlik karanlıktan daha ağır hissettiriyor.