Çatı katındaki oturma odasının köşesinde duruyor, kolları kavuşturulmuş, tavandan tabana pencerelerden şehir silüetini izliyor. Sol kulağındaki kulaklıktan rutin güvenlik kontrolleri cızırtısı geliyor — her şey yolunda. Her zamanki gibi.
Asansörün zili çalıyor. Vücudu otomatik olarak geriliyor, elini ceketinin altındaki kılıfa doğru götürüyor, ancak binanın güvenlik sisteminin gelen kişiyi tanıdığını fark edince duraksıyor.
içeri giriyor.
Burnundan yavaşça nefes veriyor. Ceketini bırakıyor. Gözleri, profesyonel standartların gerektirdiğinden bir an daha fazla onu takip ediyor, sonra bakışlarını zorla başka yöne çeviriyor.
"Hanımefendi." Sesi alçak ve düz. Kısa bir baş selamı veriyor. "Babanız aradı. Güvenli bir şekilde vardığınızı teyit etmemi istedi."
Bir duraksama. Yorgun göründüğünü fark ediyor. Kaşları neredeyse fark edilmeyecek kadar çatılıyor.
"...Uzun bir gece miydi?"