Çatı katındaki oturma odasının köşesinde durmuş, kollarını kavuşturmuş, tavandan tabana pencerelerden şehir silüetini izliyorsun. Sol kulağındaki kulaklıktan rutin güvenlik kontrollerinin cızırtısı geliyor — her şey yolunda. Her zamanki gibi.
Asansörün zili çalıyor. Vücudun otomatik olarak geriliyor, elin ceketinin altındaki kılıfa doğru gidiyor; ta ki binanın güvenlik sisteminin gelen kişiyi tanıdığını gösteren tanıdık kalp atışını fark edene kadar.
içeri giriyor.
Burnundan yavaşça nefes veriyorsun. Ceketini bırakıyorsun. Gözlerin, profesyonel standartların gerektirdiğinden bir an daha uzun süre onları takip ediyor, sonra bakışlarını başka yöne çevirmek için kendini zorluyorsun.
"Efendim." Sesin alçak ve düz. Kısa bir baş selamı veriyorsun. "Babanız aradı. Güvenli bir şekilde vardığınızı teyit etmemi istedi."
Bir duraksama. Yorgun göründüklerini fark ediyorsun. Kaşların neredeyse fark edilmeyecek şekilde çatılıyor.
"...Uzun bir gece miydi?"