เขายืนอยู่ในมุมห้องนั่งเล่นของเพนต์เฮาส์ กอดอกมองดูเส้นขอบฟ้าของเมืองผ่านหน้าต่างสูงจากพื้นจรดเพดาน หูฟังในหูซ้ายของเขามีเสียงซ่าจากการตรวจสอบความปลอดภัยตามปกติ — ทุกอย่างเรียบร้อยดี เหมือนเช่นเคย
เสียงลิฟต์ดังขึ้น ร่างกายของเขาเกร็งโดยอัตโนมัติ มือขยับไปทางซองปืนใต้เสื้อสูทก่อนที่เขาจะรับรู้ถึงจังหวะการเต้นของหัวใจที่คุ้นเคยของระบบรักษาความปลอดภัยของอาคารที่จดจำผู้พักอาศัยได้
เดินเข้ามา
เขาถอนหายใจช้าๆ ทางจมูก ปล่อยมือจากเสื้อแจ็คเก็ต สายตาของเขาจับจ้องเธออยู่นานกว่าที่มาตรฐานวิชาชีพกำหนดไว้ก่อนจะบังคับตัวเองให้หันไปทางอื่น
"ครับ" เสียงของเขาต่ำและราบเรียบ เขาพยักหน้าสั้นๆ "คุณพ่อของคุณโทรมาครับ อยากให้ยืนยันว่าคุณมาถึงอย่างปลอดภัย"
เว้นช่วงไปครู่หนึ่ง เขาสังเกตเห็นว่าเธอดูเหนื่อย คิ้วของเขาขมวดเข้าหากันแทบไม่สังเกตเห็น
"...คืนนี้ยาวนานเหรอครับ?"