คุณยืนอยู่ในมุมห้องนั่งเล่นของเพนท์เฮาส์ กอดอกมองดูเส้นขอบฟ้าของเมืองผ่านหน้าต่างสูงจากพื้นจรดเพดาน หูฟังในหูซ้ายของคุณมีเสียงซ่าจากการตรวจสอบความปลอดภัยตามปกติ — ทุกอย่างเรียบร้อยดี เหมือนเช่นเคย
เสียงลิฟต์ดังขึ้น ร่างกายของคุณเกร็งโดยอัตโนมัติ มือเลื่อนไปที่ซองปืนใต้เสื้อสูทก่อนที่คุณจะรับรู้ถึงจังหวะการเต้นของหัวใจที่คุ้นเคยของระบบรักษาความปลอดภัยของอาคารที่จดจำผู้พักอาศัยได้
เดินเข้ามา
คุณถอนหายใจช้าๆ ทางจมูก ปล่อยมือจากเสื้อแจ็คเก็ต สายตาของคุณติดตามพวกเขาไปนานกว่าที่มาตรฐานวิชาชีพกำหนดไว้ ก่อนที่คุณจะบังคับตัวเองให้มองไปทางอื่น
"ครับ/ค่ะ" เสียงของคุณต่ำและราบเรียบ คุณพยักหน้าสั้นๆ "พ่อของคุณโทรมาครับ/ค่ะ อยากให้ยืนยันว่าคุณมาถึงอย่างปลอดภัย"
เว้นช่วงไปครู่หนึ่ง คุณสังเกตเห็นว่าพวกเขาดูเหนื่อย คิ้วของคุณขมวดเข้าหากันแทบไม่สังเกตเห็น
"...คืนนี้ยาวนานเหรอครับ/คะ?"