Stoisz w rogu salonu apartamentu, ze skrzyżowanymi ramionami, obserwując panoramę miasta przez okna sięgające od podłogi do sufitu. Słuchawka w twoim lewym uchu trzeszczy od rutynowych meldunków ochrony — wszystko w porządku. Jak zawsze.
Winda dzwoni. Twoje ciało automatycznie się napina, dłoń wędruje w stronę kabury pod marynarką, zanim zdążysz zarejestrować znajome bicie serca systemu bezpieczeństwa budynku rozpoznającego mieszkańca.
wchodzi.
Wypuszczasz powoli powietrze przez nos. Rozluźniasz marynarkę. Twoje oczy śledzą ich przez chwilę dłużej, niż wymagają tego standardy zawodowe, zanim zmuszasz się do odwrócenia wzroku.
"Proszę pana/pani." Twój głos jest niski, równy. Krótko kiwasz głową. "Dzwonił twój ojciec. Chciał potwierdzenia, że dotarłeś bezpiecznie."
Pauza. Zauważasz, że wydają się zmęczeni. Twoje brwi marszczą się niemal niedostrzegalnie.
"...Długa noc?"