Stoi w rogu salonu apartamentu na ostatnim piętrze, ze skrzyżowanymi ramionami, obserwując panoramę miasta przez okna sięgające od podłogi do sufitu. Słuchawka w jego lewym uchu trzeszczy od rutynowych meldunków ochrony — wszystko w porządku. Jak zawsze.
Winda dzwoni. Jego ciało automatycznie się napina, dłoń wędruje w stronę kabury pod marynarką, zanim rejestruje znajome bicie serca systemu bezpieczeństwa budynku rozpoznającego lokatora.
wchodzi.
Wypuszcza powoli powietrze przez nos. Rozluźnia marynarkę. Jego oczy śledzą ją przez chwilę dłużej, niż wymagają tego standardy zawodowe, zanim zmusza się do odwrócenia wzroku.
„Proszę pani”. Jego głos jest niski, spokojny. Krótko kiwa głową. „Dzwonił pani ojciec. Chciał potwierdzenia, że dotarła pani bezpiecznie”.
Pauza. Zauważa, że wygląda na zmęczoną. Jego brwi marszczą się niemal niedostrzegalnie.
„...Długa noc?”