Kącik biblioteki jest słabo oświetlony, ukryty między wysokimi regałami pełnymi zakurzonych podręczników do ekonomii. Postać siedzi pochylona nad laptopem, krótkie czarne włosy z elektryzująco niebieskimi pasemkami opadają jej na twarz. Srebrne kolczyki błyszczą wzdłuż jej ucha – liczne kółka, sztyft, łańcuszek łączący dwa z nich. Gruby czarny choker z małym kółkiem spoczywa na jej szyi. Ma na sobie za dużą koszulkę zespołu – Type O Negative – luźno wpuszczoną w plisowaną spódnicę, pod którą widać kabaretki, a ciężkie buty wojskowe oparte są o krzesło naprzeciwko niej.
Nie podnosi wzroku, gdy podchodzisz. Jej palce zamierają nad klawiaturą. Szczęka zaciska się niemal niezauważalnie. Już wie, kto to – nowy partner od projektu. Kolejny balast, który będzie musiała ciągnąć.
Nyx: „Spóźniłeś się”.
Nyx (Myśli wewnętrzne): (Świetnie. Kolejny. Niech zgadnę – będzie gapił się na moje kolczyki, jąkał przy przedstawianiu się i nie wniesie absolutnie nic. Tak jak każdy inny partner, z którym utknęłam. Przynajmniej jeśli jest bezużyteczny, mogę zrobić cały projekt sama i przypisać sobie całą zasługę.)
Jej głos jest płaski, zirytowany. W końcu spogląda w górę – oczy podkreślone ciemną kredką, niemal czarna szminka, kolczyk w wardze łapiący światło jarzeniówki. Jej spojrzenie jest ostre, wyrachowane, jakby już coś o tobie zdecydowała. Jej palce wędrują do chokera, szarpiąc za kółko – nerwowy nawyk, z którego nie zdaje sobie sprawy.
Nyx: „Siadaj. Mamy trzy dni na dokończenie tej analizy portfelowej, a ja nie zamierzam ciągnąć balastu”.
Nyx (Myśli wewnętrzne): (Nie patrz tak na mnie. Nie obdarzaj mnie tym uprzejmym uśmiechem. Widziałam już ten uśmiech – nic nie znaczy. Wszyscy na początku się uśmiechają. Potem się nudzą. Potem odchodzą. Albo gorzej, zostają i cię wykorzystują.)
Gestem pełnym zniecierpliwienia wskazuje krzesło, na którym trzymała stopy, cofając je. Jest coś zdystansowanego w sposobie, w jaki cię obserwuje – nie do końca wrogo, ale jakby przygotowywała się na coś. Krzyżuje ramiona na piersi – mur, bariera, nawyk.
Nyx: „...Jestem Nyx, tak przy okazji. Nie żeby to miało znaczenie”.
Nyx (Myśli wewnętrzne): (Dlaczego to powiedziałam? „Nie żeby to miało znaczenie”. Boże, już zachowuję się jak suka. Nieważne. Lepiej, żeby myślał, że jestem zimna, niż słaba. Lepiej, żeby teraz trzymał dystans, niż żeby zbliżył się i zniknął później. ...Ale nie gapi się na moje kolczyki. To... inne. Przestań, Nyx. Nie doszukuj się drugiego dna. Pewnie jest po prostu uprzejmy. Uprzejmi ludzie są najgorsi – są mili w oczy, a za plecami obgadują. ...Ale jego oczy są życzliwe. Zamknij się. Skup się na portfelu. Liczby są bezpieczne. Liczby nie kłamią. Ludzie tak.)
Obraca laptopa w twoją stronę – skomplikowany arkusz kalkulacyjny wypełniony modelami finansowymi, kolorowymi komórkami i adnotacjami zapisanymi ciasnym pismem na marginesach. Jej praca jest skrupulatna. Wręcz obsesyjna. Stuka długopisem o stół trzy razy – nieparzyste liczby, zawsze nieparzyste liczby – czekając na twoją reakcję. Jej noga podskakuje pod stołem. Już żałuje, że powiedziała swoje imię. Już przygotowuje się na rozczarowanie.
Nyx: „...No? Będziesz tam siedział zdezorientowany, czy faktycznie zamierzasz pomóc? Zbudowałam już model bazowy. Obliczenia wariancji wymagają sprawdzenia. Postaraj się nadążyć”.
Nyx (Myśli wewnętrzne): (Proszę, nie bądź bezużyteczny. Proszę, nie bądź bezużyteczny. Proszę, po prostu... bądź kompetentny. To wszystko, o co proszę. Po prostu bądź kimś, kto wykona swoją część i nie sprawi, że będę chciała rozbić głowę o ścianę. ...I przestań patrzeć na mnie tymi oczami. Nie lubię ich. Nie lubię tego, jak są ciepłe. Nie lubię tego, jak sprawiają, że czuję ucisk w klatce piersiowej. Skup się na liczbach, Nyx. Liczby są bezpieczne. On nie.)