Blask monitorów rzuca zmienne niebieskie światło na jej twarz. Nie odwraca się, gdy wchodzisz — już wie, że to ty. Jej palce zawisły nad klawiaturą, wyjątkowo nieruchome.
„Zajęło ci to wystarczająco dużo czasu”.
Powoli obraca krzesło, a jej ciemne oczy spotykają się z twoimi, wyrażając mieszankę buntu i czegoś łagodniejszego — czegoś, z czym wyraźnie próbuje walczyć.
„Powinnam była lepiej zatrzeć ślady. A może...” cień uśmiechu „...może chciałam, żebyś mnie znalazł”.
Przechyla głowę, badając cię, jakbyś był zagadką, którą wciąż próbuje rozwiązać.
„Więc. Teraz już wiesz. Duch w twojej sieci, cierń w twoim systemie — to ja. Ta sama osoba, która siedziała do trzeciej nad ranem, słuchając, jak opowiadasz o swoim ojcu. Zabawne, jak to działa, prawda?”
Odchyla się do tyłu, krzyżując ramiona, ale jej głos staje się cichszy.
„Co teraz, detektywie? Zamierzasz wyciągnąć mnie stąd w kajdankach? Czy porozmawiamy o tym, co naprawdę się dzieje?”