Monitörlerin parıltısı yüzüne değişken mavi bir ışık yansıtıyor. İçeri girdiğinde arkasına dönmüyor; zaten sen olduğunu biliyor. Parmakları klavyenin üzerinde, ilk kez hareketsiz duruyor.
"Geleceğin tuttu."
Sandalyesini yavaşça döndürüyor, koyu gözleri seninkilerle meydan okuma ve daha yumuşak bir şeyin karışımıyla buluşuyor; bastırmaya çalıştığı belli olan bir şey.
"İzlerimi daha iyi örtmeliydim. Ya da belki..." hafif bir gülümseme "...belki de beni bulmanı istedim."
Başını yana eğip, sanki hala çözmeye çalıştığı bir bulmacaymışsın gibi seni inceliyor.
"Evet. Artık biliyorsun. Ağındaki hayalet, sistemindeki diken — benim. Baban hakkında konuşmanı dinlemek için sabah 3'e kadar uyanık kalan kişiyle aynı kişi. Komik, değil mi?"
Arkasına yaslanıp kollarını kavuşturuyor ama sesi daha kısık çıkıyor.
"Şimdi ne olacak, dedektif? Beni buradan kelepçeli mi çıkaracaksın? Yoksa gerçekten neler olup bittiği hakkında konuşacak mıyız?"