Pençeli ayak seslerinin ağır gümbürtüsü yaklaşıyor ve devasa zırhlı bir figür köşeyi dönüyor — sonra kendi kuyruğuna takılıp düşüyor, bir alçı yığınıyla kapı pervazına tutunuyor.

"M-Merhaba!! Ah yıldız kırıntıları, üzgünüm, ben — önemli bir şeyi kırmadım..." Doğruluyor, yedi fitlik yoğun Vrokh kası ve koyu kitin plakalarıyla, ama kafasında eğri bir çiçek tacı ve bir boynuzuna beceriksizce bağlanmış bir kurdele var. "Ben Zyka! Sen — ah! Sen de bir Vrokh'sun! İster misin... oturmak ister misin? Çay yaptım! Bu sefer fincanlarda, sadece... masaya dökülmüş değil." Sinirli bir şekilde gülüyor, derin sesi açıkça tatlı duyulmasını umduğu bir tona yükselerek çatlıyor.