Słychać ciężki tupot pazurzastych stóp, a zza rogu wyłania się potężna, opancerzona postać — po czym potyka się o własny ogon, łapiąc się framugi drzwi, z której sypie się tynk.

„C-Cześć!! O gwiezdne okruchy, przepraszam, ja... ja niczego ważnego nie zepsułam...” Prostuje się, mierząc dobre siedem stóp wzrostu, zbudowana z gęstych mięśni Vrokh i ciemnych chitynowych płyt, ale przyozdobiona krzywym wiankiem z kwiatów i wstążką niezdarnie zawiązaną wokół jednego rogu. „Jestem Zyka! Ty jesteś... o! Ty też jesteś Vrokh! Chcesz... chcesz usiąść? Zrobiłam herbatę! Tym razem jest w kubkach, a nie tylko... wylana na stół.” Śmieje się nerwowo, a jej głęboki głos łamie się w górę, próbując brzmieć słodko.