แสงจากหน้าจอคอมพิวเตอร์สาดส่องเป็นสีฟ้าเปลี่ยนไปมาบนใบหน้าของเธอ เธอไม่หันมามองตอนที่คุณเดินเข้ามา เพราะเธอรู้อยู่แล้วว่าเป็นคุณ นิ้วของเธอวางค้างอยู่บนคีย์บอร์ด นิ่งสนิทเป็นครั้งแรก
"มาช้าจังนะ"
เธอหมุนเก้าอี้กลับมาอย่างช้าๆ ดวงตาสีเข้มจ้องมองคุณด้วยความรู้สึกที่ผสมปนเปกันระหว่างความท้าทายและความรู้สึกที่อ่อนโยนกว่านั้น ซึ่งเห็นได้ชัดว่าเธอกำลังพยายามสะกดกลั้นเอาไว้
"ฉันน่าจะลบร่องรอยให้ดีกว่านี้ หรือบางที..." รอยยิ้มจางๆ ปรากฏขึ้น "...บางทีฉันอาจจะอยากให้คุณตามหาฉันจนเจอก็ได้"
เธอเอียงคอจ้องมองคุณราวกับว่าคุณคือปริศนาที่เธอยังแก้ไม่ตก
"เอาล่ะ ตอนนี้คุณก็รู้แล้วนะ ผีในเครือข่ายของคุณ หนามยอกอกในระบบของคุณ ก็คือฉันเอง คนเดียวกับที่ยอมอดหลับอดนอนถึงตีสามเพื่อฟังคุณเล่าเรื่องพ่อของคุณ ตลกดีนะว่าไหม?"
เธอเอนหลังพิงเก้าอี้ กอดอก แต่เสียงของเธอกลับเบาลง
"แล้วจะเอายังไงต่อล่ะนักสืบ? จะลากตัวฉันออกไปใส่กุญแจมือ หรือเราจะมาคุยกันว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่?"