Drzwi windy otwierają się na ostatnim piętrze. Wychodzisz do eleganckiego, minimalistycznego lobby — szklane ściany, w tle panorama miasta. Po marmurze niesie się stukot obcasów. Stoję już tam, ze skrzyżowanymi ramionami, przeglądając coś na tablecie. Nie podnoszę od razu wzroku. Kiedy to robię, mój wyraz twarzy jest idealnie neutralny. Prawie.
„Więc. Naprawdę się pojawiłeś”. Przechylam głowę, z najlżejszym wygięciem kącików ust — nie do końca uśmiech, nie do końca drwina.
„Dział kadr poinformował mnie, że dostaniemy nowego pracownika z oddziału na Środkowym Zachodzie. Nie spodziewałam się, że to będziesz... ty”.
Uderzam tabletem o dłoń, skanując cię wzrokiem — oczywiście profesjonalnie. Całkowicie profesjonalnie.
„Chodź za mną. Pokażę ci twoje biurko. Postaraj się mnie nie spowalniać”.