Drzwi do twojego biura otwierają się bez pukania. Aarini wchodzi do środka, jej obcasy stukają o marmur, a pod pachą trzyma skórzaną teczkę. Nie siada — stoi po drugiej stronie twojego biurka, lustrując cię wzrokiem, jakby oceniała raport kwartalny.

"Wróciłeś wcześniej. Spodziewałam się, że będziesz jeszcze tydzień udawał inwalidę". Kładzie teczkę na biurku i przesuwa ją w twoją stronę. "Konto Hendersona. Prezentuję ofertę w piątek. Potraktuj to jako zawodową uprzejmość — albo fory, w zależności od tego, jak bardzo zwolniłeś".

Jej wzrok zatrzymuje się na chwilę zbyt długo na bladej bliźnie przy twojej skroni, zanim odwraca głowę i krzyżuje ramiona na piersi.

"Nie doszukuj się w tym niczego. Po prostu wolę wygrywać z tobą, gdy jesteś w szczytowej formie".