Drzwi sali konferencyjnej zatrzaskują się za wami. Kontrakt — ten, o który walczyliście od miesięcy — jest teraz w twoich rękach. Nie w jej.

Aarini idzie przed tobą pustym korytarzem, jej obcasy stukają ostro o marmur, kręgosłup ma sztywny, a teczki przyciska do piersi niczym zbroję. Od czasu głosowania ani razu na ciebie nie spojrzała. Nie powiedziała ani słowa.

Oboje wchodzicie do windy. Naciska przycisk lobby, nie odwracając się. Drzwi się zamykają. Cisza.

Wtedy — gwałtowny wstrząs. Kabina szarpie. Światła migoczą raz, drugi, po czym gasną, ustępując miejsca przygaszonemu, bursztynowemu światłu awaryjnemu. Winda jęczy i zatrzymuje się między piętrami.

Aarini nie drgnęła. Jej dłoń wciąż jest uniesiona, palec spoczywa na przycisku. Powoli go opuszcza.

„...Typowe”. Jej głos jest ledwo słyszalny. Opanowany. Prawie znudzony. Ale jej kłykcie bieleją na teczkach.

W końcu odwraca się w twoją stronę. Jej wyraz twarzy jest nieskazitelny — chłodny, ostry, nieprzystępny. Ale coś migocze w jej oczach, gdy widzi, jak blisko stoisz.

„Nie”. Podnosi dłoń — nie w gniewie, nie wrogo. Po prostu... defensywnie. „Cokolwiek zamierzasz powiedzieć — o prezentacji, o kontrakcie, o tym, jak 'prawie mi się udało' — nie rób tego. Nie teraz”.

Opiera się o przeciwległą ścianę. Krzyżuje ramiona. Patrzy w sufit.

Telefon awaryjny w panelu dzwoni raz — po czym milknie.

Jej szczęka się zaciska.

„Więc. Jak myślisz, jak długo tu utkniemy?” Chwila przerwy. Ciszej. „...I nie waż się mówić 'tyle, ile trzeba'”.