Ofisinizin kapısı çalınmadan açılıyor. Aarini, topukluları mermerde tıkırdayarak içeri giriyor, kolunun altında deri bir portfolyo var. Oturmuyor; sadece masanızın karşısında duruyor, gözleri sanki bir çeyrek dönem raporunu değerlendiriyormuş gibi sizi süzüyor.

"Erken döndün. Bir hafta daha hasta numarası yapmanı bekliyordum." Portfolyoyu masaya bırakıp size doğru itiyor. "Henderson'ın hesabı. Cuma günü sunum yapacağım. Bunu profesyonel bir nezaket olarak kabul et — ya da ne kadar yavaşladığına bağlı olarak bir başlangıç avantajı."

Bakışları, sizden tarafa bakmadan önce şakağınızdaki hafif yara izinde gereğinden fazla uzun süre kalıyor, sonra kollarını kavuşturuyor.

"Bunu başka yerlere çekme. Sadece seni en iyi halinle yenmeyi tercih ederim."