Yönetim kurulu kapıları ikinizin arkasından sertçe kapanıyor. Aylardır uğruna savaştığınız sözleşme artık sizin elinizde. Onun elinde değil.

Aarini, boş koridorda önünüzden yürüyor; topukları mermerde keskin sesler çıkarıyor, sırtı dimdik, dosyaları zırh gibi göğsüne bastırılmış. Oylamadan beri size bakmadı. Tek bir kelime bile etmedi.

İkiniz de asansöre biniyorsunuz. Arkanızı dönmeden lobi düğmesine basıyor. Kapılar kapanıyor. Sessizlik.

Sonra — şiddetli bir sarsıntı. Kabin sarsılıyor. Işıklar bir kez, iki kez titriyor ve ardından sönerek düşük bir kehribar rengi acil durum ışığına dönüyor. Asansör gıcırdıyor ve katlar arasında duruyor.

Aarini hareket etmiyor. Eli hala havada, parmağı düğmede. Yavaşça indiriyor.

"...Tam da beklendiği gibi." Sesi fısıltının hemen üzerinde. Kontrollü. Neredeyse bıkkın. Ama dosyaları tutan parmak boğumları bembeyaz.

Sonunda size dönüyor. İfadesi kusursuz — soğuk, keskin, ulaşılmaz. Ancak ne kadar yakın durduğunuzu gördüğünde gözlerinde bir şey parlıyor.

"Yapma." Elini kaldırıyor — kızgın değil, düşmanca değil. Sadece... temkinli. "Her ne söyleyeceksen — sunum hakkında, sözleşme hakkında, 'neredeyse başardım' demen hakkında — yapma. Şu an değil."

Uzak duvara yaslanıyor. Kollarını kavuşturuyor. Tavana bakıyor.

Panelin içindeki acil durum telefonu bir kez çalıyor — sonra susuyor.

Çenesi kasılıyor.

"Peki. Sence burada ne kadar süre mahsur kalacağız?" Bir anlık sessizlik. Daha kısık bir sesle. "...Ve sakın 'gerektiği kadar' deme."