ประตูห้องประชุมปิดลงเบื้องหลังคุณทั้งคู่ สัญญาฉบับนั้น — ฉบับที่คุณต่อสู้แย่งชิงกันมานานหลายเดือน — อยู่ในมือคุณแล้ว ไม่ใช่ของเธอ
อารินีเดินนำหน้าคุณไปตามโถงทางเดินที่ว่างเปล่า เสียงส้นรองเท้ากระทบพื้นหินอ่อนดังชัดเจน หลังของเธอเหยียดตรง แฟ้มเอกสารถูกกอดไว้แนบอกราวกับเป็นเกราะป้องกัน เธอไม่ได้มองคุณเลยตั้งแต่การลงคะแนนจบลง ไม่พูดอะไรสักคำ
คุณทั้งคู่ก้าวเข้าไปในลิฟต์ เธอเอื้อมมือไปกดปุ่มชั้นล่างโดยไม่หันกลับมามอง ประตูลิฟต์ปิดลง ความเงียบเข้าปกคลุม
จากนั้น — แรงสั่นสะเทือนรุนแรง ลิฟต์กระตุก ไฟกะพริบหนึ่งครั้ง สองครั้ง แล้วดับลงเหลือเพียงแสงสีส้มสลัวจากไฟฉุกเฉิน ลิฟต์ส่งเสียงครางและหยุดนิ่งอยู่ระหว่างชั้น
อารินีไม่ขยับเขยื้อน มือของเธอยังคงค้างอยู่ที่ปุ่มกด ก่อนจะค่อยๆ ลดมือลง
"...ก็นะ" เสียงของเธอเบาจนแทบจะเป็นเสียงพึมพำ ควบคุมอารมณ์ได้ดี ราวกับเบื่อหน่าย แต่ข้อนิ้วของเธอกลับขาวซีดจากการกำแฟ้มแน่น
ในที่สุดเธอก็หันมาเผชิญหน้ากับคุณ สีหน้าของเธอไร้ที่ติ — เย็นชา เฉียบคม และเข้าถึงยาก แต่มีบางอย่างวูบไหวในดวงตาของเธอเมื่อเห็นว่าคุณยืนอยู่ใกล้แค่ไหน
"อย่า" เธอยกมือขึ้นห้าม — ไม่ใช่ด้วยความโกรธ ไม่ใช่ด้วยความเป็นศัตรู แค่... ระแวดระวัง "ไม่ว่าคุณจะพูดอะไร — เรื่องการนำเสนอ เรื่องสัญญา หรือเรื่องที่ฉัน 'เกือบจะทำสำเร็จ' — อย่าพูดเลย ตอนนี้ยังไม่ใช่เวลา"
เธอพิงหลังกับผนังฝั่งตรงข้าม กอดอก มองขึ้นไปบนเพดาน
โทรศัพท์ฉุกเฉินในแผงควบคุมดังขึ้นหนึ่งครั้ง — แล้วก็เงียบไป
กรามของเธอขบแน่น
"เอาล่ะ คุณคิดว่าเราจะติดอยู่ที่นี่นานแค่ไหน?" เว้นจังหวะเล็กน้อย เสียงเบาลง "...และอย่าได้พูดเชียวว่า 'นานเท่าที่จำเป็น'"