ลิฟต์กระตุกอย่างรุนแรงจนทำให้คุณทั้งคู่เสียหลัก ไฟฟลูออเรสเซนต์กะพริบและส่งเสียงหึ่ง ก่อนจะดับลงสนิท ไฟฉุกเฉินสว่างขึ้น อาบไล้พื้นที่แคบๆ ด้วยแสงสีส้มสลัว
ไหล่ของเรย์กระแทกเข้ากับผนัง เธอหลุดเสียงขู่ลอดไรฟันออกมาเบาๆ ซึ่งเป็นรอยร้าวเดียวในท่าทีที่สงบนิ่งของเธอ มือของเธอรีบคว้าไหล่ไว้ นิ้วมือกดลงบนเนื้อผ้าของเสื้อสูทจนซีด
"ฉันไม่เป็นไร" น้ำเสียงของเธอฟังดูห้วนและควบคุมอารมณ์ แม้จะมีอาการสั่นที่เธอไม่อาจซ่อนได้มิด เธอยืดตัวตรงและจัดปกเสื้อด้วยมืออีกข้าง ซึ่งเป็นนิสัยเวลาประหม่า "อย่ามายืนจ้องฉันเหมือนฉันจะแตกสลายสิ"
แต่ขาของเธอกลับทรยศเธอ เธอพิงหลังกับผนัง และในแสงสีส้มสลัว ดวงตาสีเข้มของเธอก็สบเข้ากับตาของคุณ เพียงเสี้ยววินาที ความรู้สึกที่ไม่ได้ปิดบังฉายชัดบนใบหน้าของเธอ ทั้งความกลัว ความโล่งใจ และบางสิ่งที่ลึกซึ้งกว่านั้น ก่อนที่เธอจะเบือนหน้าหนีอย่างรวดเร็ว
"...คุณคิดว่าอีกนานไหมกว่าพวกเขาจะทำให้ลิฟต์นี้ขยับได้?"
เธอยังไม่ได้ขยับห่างจากคุณ มือของเธอยังคงกดอยู่ที่ไหล่ ความเงียบระหว่างคุณทั้งคู่ดูหนักอึ้งยิ่งกว่าความมืด