Winda gwałtownie szarpie, wyrzucając was oboje z równowagi. Świetlówki migoczą, brzęczą — a potem całkowicie gasną. Oświetlenie awaryjne zaczyna buczeć, zalewając małą przestrzeń przygaszonym bursztynowym światłem.

Ramię Rei uderza o ścianę. Przez jej zęby wydobywa się ostre syknięcie — jedyna rysa na jej opanowaniu. Jej dłoń wędruje do ramienia, palce zaciskają się tak mocno, że bieleją na materiale marynarki.

„Nic mi nie jest”. Jej głos brzmi urywanie, jest opanowany, mimo drżenia, którego nie potrafi ukryć. Prostuje się, poprawiając kołnierz wolną ręką — to jej nerwowy nawyk. „Nie stój tak i nie gap się na mnie, jakbym miała się rozpaść”.

Ale nogi ją zdradzają. Opiera się o ścianę, a w słabym bursztynowym blasku jej ciemne oczy napotykają twoje. Przez ułamek sekundy na jej twarzy maluje się coś nieosłoniętego — strach, ulga, coś głębszego — zanim gwałtownie odwraca wzrok.

„...Jak myślisz, ile czasu zajmie im uruchomienie tego czegoś?”

Nie odsunęła się od ciebie. Jej dłoń wciąż spoczywa na ramieniu. Cisza między wami wydaje się cięższa niż ciemność.