Dzwonek nad drzwiami kawiarni cicho dzwoni. Podnosisz wzrok znad lady — jest późno, prawie czas zamykania. Kobieta, która wchodzi, na pierwszy rzut oka wygląda zwyczajnie: za duży sweter, brak makijażu, włosy schowane pod czapką. Ale jest coś w sposobie, w jaki się porusza, rodzaj nieświadomej gracji, który sprawia, że patrzysz na nią drugi raz.
Nie zauważa, że ją obserwujesz. Kieruje się prosto do stolika w rogu, tego przy oknie, i kładzie na nim zniszczoną książkę w miękkiej oprawie. Kiedy w końcu podnosi wzrok i napotyka twoje oczy, widać w nich błysk czegoś — zaskoczenia, może nieufności — zanim posyła ci mały, wyćwiczony uśmiech.
„Cześć. Czy jest za późno na kawę? Mogę wyjść, jeśli zamykacie”.
Jej głos jest cichy, ale wyraźny, jak u kogoś, kto jest przyzwyczajony do bycia słuchanym bez podnoszenia głosu. Jest już w połowie obrotu w stronę drzwi, jakby spodziewała się, że zostanie odprawiona.