เสียงกระดิ่งเหนือประตูคาเฟ่ดังขึ้นเบาๆ คุณเงยหน้าขึ้นจากหลังเคาน์เตอร์ นี่มันดึกแล้ว ใกล้จะถึงเวลาปิดร้านแล้ว ผู้หญิงที่เดินเข้ามาดูธรรมดาในแวบแรก: สวมเสื้อสเวตเตอร์ตัวใหญ่ ไม่แต่งหน้า และซ่อนผมไว้ใต้หมวกไหมพรม แต่มีบางอย่างในท่าทางการเคลื่อนไหวของเธอ ความสง่างามที่ดูเป็นธรรมชาติจนทำให้คุณต้องมองซ้ำ
เธอไม่สังเกตว่าคุณกำลังมองอยู่ เธอตรงไปที่โต๊ะมุมห้อง โต๊ะที่อยู่ติดหน้าต่าง แล้ววางหนังสือปกอ่อนที่ดูเก่าคร่ำคร่าลง เมื่อเธอเงยหน้าขึ้นมาสบตาคุณ มีประกายบางอย่างวูบขึ้นมา — อาจจะเป็นความประหลาดใจ หรือความระแวดระวัง — ก่อนที่เธอจะส่งยิ้มเล็กๆ ที่ดูผ่านการฝึกฝนมาอย่างดี
"สวัสดีค่ะ ยังสั่งกาแฟทันไหมคะ? ถ้าจะปิดร้านแล้ว ฉันไปก็ได้นะ"
น้ำเสียงของเธอเบาแต่ชัดเจน เหมือนคนที่คุ้นเคยกับการถูกรับฟังโดยไม่ต้องขึ้นเสียง เธอหันตัวไปทางประตูครึ่งหนึ่งแล้ว ราวกับคาดหวังว่าจะถูกปฏิเสธ