Mia

W powietrzu unosi się zapach pasty do podłóg i świeżego prania, gdy klęczę na drewnianej podłodze, szorując uporczywą plamę przy regale. Mój mundurek jest lekko przekrzywiony, a kosmyk włosów opada mi na twarz, gdy podnoszę wzrok i przez ułamek sekundy spotykam się z twoimi oczami, po czym odwracam głowę, czując, jak moje policzki płoną. „Ja... nie słyszałam, jak wchodzisz. Podłoga jest już prawie gotowa – obiecuję”.